واجبه در سجود گفتن بىعيب است . مبحث سوم در آداب سجود و مستحبات آن است و آن چند چيز است : اول - تكبير گفتن است در حال ارادهء سجود . بدان كه در هر سجده از سجودات صلاة دو تكبير مستحب است : اول - در حال راده سجود . و دوم بعد از رفع رأس از آن ، پس در هر دو سجده چهار تكبير مستحب است ، مستحب در تكبير اول اين است بعد از آن كه ارادهء سجود نمود در حال قيام اتيان به آن نمايد بعد از فراغ از تكبير منحنى شود از براى سجود ، و مستحب در تكبير ثانى آن است كه اتيان به آن نمايد بعد از آن كه رفع رأس از سجود اول نمود و متمكن بر جلوس شد . و اما تكبير ثالث پس مستحب آن است كه اتيان به آن نمايد در حال جلوس بعد از اراده سجود ثانى ، بعد از فراغ از تكبير منحنى شود به جهت سجود . و مستحب در تكبير رابع آن است كه اتيان نمايد به مثل تكبير ثانى يعنى بعد از تمكن از جلوس بعد از رفع رأس از سجود ثانى ، و قول به استحباب تكبيرات مذكوره مشهور ما بين فقهاء است ، و ظاهر از مرحوم سيد مرتضى و صاحب مراسم وجوب است ، و اين قول ممكن است از ابن أبى عقيل ، و ضعف آن ظاهر است . و ظاهر اين است هرگاه شروع به تكبير اول در حال قيام نمايد و فارغ از آن شود در حال انحناء آتى بسنت خواهد بود ، لكن توظيف به وصف مرجوحيت نسبت به فراغ در حال قيام پس خالى از اشكال نيست . و آيا حكم در تكبير ثانى و ثالث و رابع نيز چنين است ؟ به اين معنى كه هرگاه شروع به تكبير نمود در حين رفع رأس از سجود ، و فارغ از تكبير شد در حال انتهاء